Bir deri bir kemiğe döndüm
Acı acı inlemekten.
Issız yerlerdeki ishakkuşunu andırıyorum,
Viranelerdeki kukumav gibiyim.
Gözüme uyku girmiyor,
Damda yalnız kalmış bir kuş gibiyim.
Düşmanlarım bütün gün bana hakaret ediyor,
Bana dil uzatanlar adımı lanet için kullanıyor.
Kızıp öfkelendiğin için
Külü ekmek gibi yiyor,
İçeceğime gözyaşı katıyorum.
Beni kaldırıp bir yana attın.
Günlerim akşam uzayan gölge gibi yitmekte,
Ot gibi sararmaktayım.
Ama sen, sonsuza dek tahtında oturursun, ya RAB,
Ünün kuşaklar boyu sürer.
(102. Mezmur 5-12)