RAB’bi sabırla bekledim;
Bana yönelip yakarışımı duydu.
Ölüm çukurundan,
Balçıktan çıkardı beni,
Ayaklarımı kaya üzerinde tuttu,
Kaymayayım diye.
Ağzıma yeni bir ezgi,
Tanrımız’a bir övgü ilahisi koydu.
Çokları görüp korkacak
Ve RAB’be güvenecekler.
Ne mutlu RAB’be güvenen insana,
Gururluya, yalana sapana ilgi duymayana.
Ya RAB, Tanrım,
Harikaların, düşüncelerin ne çoktur bizim için;
Sana eş koşulmaz!
Duyurmak, anlatmak istesem yaptıklarını,
Saymakla bitmez.
(Mezmurlar 40: 1-5)