Sonsuza dek mi gizleneceksin?

Ne zamana dek, ya RAB?
Sonsuza dek mi gizleneceksin?
Ne zamana dek öfken alev alev yanacak?

Anımsa ömrümün ne çabuk geçtiğini,
Ne boş yaratmışsın insanoğlunu!

Var mı yaşayıp da ölümü görmeyen,
Ölüler diyarının pençesinden canını kurtaran?

Ya Rab, nerede o eski sevgin?
Davut’a göstereceğine ant içtiğin o sadık sevgin!

Anımsa, ya Rab, kullarının nasıl rezil olduğunu,
Bütün halkların hakaretini bağrımda nasıl taşıdığımı,
Düşmanlarının hakaretini, ya RAB,
Meshettiğin kralın attığı adıma edilen hakaretleri.

Sonsuza dek övgüler olsun RAB’be!
Amin! Amin!

(Mezmur 89: 46-52)