Ya Rab, barınak oldun bize
Kuşaklar boyunca.
Dağlar var olmadan,
Daha evreni ve dünyayı yaratmadan,
Öncesizlikten sonsuzluğa dek Tanrı sensin.
İnsanı toprağa döndürürsün,
“Ey insanoğulları, toprağa dönün!” diyerek.
Çünkü senin gözünde bin yıl
Geçmiş bir gün, dün gibi,
Bir gece nöbeti gibidir.
İnsanları bir düş gibi siler, süpürürsün,
Sabah biten ot misali:
Sabah filizlenir, büyür,
Akşam solar, kurur.
Eriyip bitiyoruz senin öfkenden,
Kızgınlığından dehşete düşüyoruz.
Suçlarımızı önüne,
Gizli günahlarımızı yüzünün ışığına çıkardın.
Gazabından kısalıyor günlerimiz,
Bir soluk gibi tükeniyor yıllarımız.
Ömrümüz yetmiş yıl sürüyor,
Bilemedin seksen, o da sağlıklıysak;
En güzel yıllar da zahmetle, kederle geçiyor,
Çabucak bitiyor, uçup gidiyoruz.
(Mezmur 90: 1-10)