Kategori: Genel (sayfa 19)

Kim bilir gazabının gücünü?Çünkü öfken sana duyulan korku kadar güçlüdür. Bu yüzden günlerimizi saymayı bize öğret ki,Bilgelik kazanalım. Vazgeç, ya RAB! Öfken ne zamana dek sürecek?Acı kullarına! Sabah bizi sevginle doyur,Ömrümüz boyunca…

Ya Rab, barınak oldun bizeKuşaklar boyunca. Dağlar var olmadan,Daha evreni ve dünyayı yaratmadan,Öncesizlikten sonsuzluğa dek Tanrı sensin. İnsanı toprağa döndürürsün,“Ey insanoğulları, toprağa dönün!” diyerek. Çünkü senin gözünde bin yılGeçmiş bir gün, dün…

Ne zamana dek, ya RAB?Sonsuza dek mi gizleneceksin?Ne zamana dek öfken alev alev yanacak? Anımsa ömrümün ne çabuk geçtiğini,Ne boş yaratmışsın insanoğlunu! Var mı yaşayıp da ölümü görmeyen,Ölüler diyarının pençesinden canını kurtaran?…

Ama sen reddettin, sırt çevirdin,Çok öfkelendin meshettiğin krala. Kulunla yaptığın antlaşmadan vazgeçtin,Onun tacını yere atıp kirlettin. Yıktın bütün surlarını, viran ettin kalelerini. Yoldan geçen herkes onu yağmaladı,Yüzkarası oldu komşularına. Hasımlarının sağ elini…

Söz, insan olup aramızda yaşadı. O’nun yüceliğini –Baba’dan gelen, lütuf ve gerçekle dolu biricik Oğul’un yüceliğini– gördük. Yahya O’na tanıklık etti. Yüksek sesle şöyle dedi: “‘Benden sonra gelen benden üstündür. Çünkü O…

Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı’yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı. Başlangıçta O, Tanrı’yla birlikteydi. Her şey O’nun aracılığıyla var oldu, var olan hiçbir şey O’nsuz olmadı. Yaşam O’ndaydı ve yaşam insanların ışığıydı. Işık…

Aynı yörede, sürülerinin yanında nöbet tutarak geceyi kırlarda geçiren çobanlar vardı. Rab’bin bir meleği onlara göründü ve Rab’bin görkemi çevrelerini aydınlattı. Büyük bir korkuya kapıldılar. Melek onlara, “Korkmayın!” dedi. “Size, bütün halkı…

“Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi. Öyle ki, O’na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun. Tanrı, Oğlu’nu dünyayı yargılamak için göndermedi, dünya O’nun aracılığıyla kurtulsun…